Ali Koç büyük umutlarla Fenerbahçe başkanı seçildi. Ancak beklenti gerçekleşmedi. Futbolda şampiyonluğun bir türlü gelmeyişi, basketbolda Anadolu Efes’in gerisinde kalması moralleri iyice bozdu. Sportif başarı gelmeyince kendisine verilen kredi de bitti. Taraftar istifaya çağırdı. Ali Koç’un kozu, kulübün içinde bulunduğu ekonomik batak oldu. Bu kozu, bu sezonu (belki birçok sezonu) çıkartacak gibi.
İmajını kurtarmak ve algıyı yönetmek için, ülkemizin yabancı olmadığı bir metoda başvurdu, iç ve dış düşmanlar üretti. Onun bu tavrı zaten gergin olan futbol ortamını daha da geriyor.
İç düşman olarak selefi Aziz Yıldırım’a yüklendi.
Dış düşman olarak da Fenerbahçe camiasında her zaman karşılık bulan Galatasaray öne çıkarıldı.
Sahada rekabet edemediği rakibini ısrarla saha dışına çekmeye çalışıyor. 1959 öncesi şampiyonlukları gündeme getiriyor, Dursun Özbek’i televizyon karşısında hesaplaşmaya çağırıyor. Dursun Özbek gibi efendi, naif bir kimliğin, karşısında şansı olmadığını, böylece saha içi başarısızlığını başarıya dönüştüreceğini düşünüyor. Dursun Özbek ise muhatap almayarak ve kendi kulübüne odaklanarak en ağır cevabı veriyor.
Futbolumuzun Ali Koç’un üslubuna değil, Dursun Özbek’in üslubuna ihtiyacı var. Erden Timur’ların, İsmail Kartal’ların üslubuna ihtiyacı var. Ali Koç üslubu her sahada fazlasıyla mevcut.
Galiba Ali Koç’u “ergen açıklamalar” yapmakla eleştiren Fenerbahçe eski yöneticisi Mahmut Uslu, en doğru tespiti yaptı.
